1. Korespondencja w kwietniu 2011 roku, zaewidencjonowana w Biurze Korespondencji i Informacji, charakteryzowała się różnorodnością tematyczną, przy czym większość listów dotyczyła indywidualnych spraw obywateli. Nadchodziły również pisma, w których podnoszono kwestie natury ogólnej.

2. Przedstawiciele organizacji pozarządowej zaapelowali o zwiększenie aktywności prawnej, politycznej, organizacyjnej w zakresie równouprawnienia płci. Zwrócono m.in. uwagę na zbyt powolny proces uzyskiwania w Polsce pełnych praw przez kobiety. Konwencja w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet, przyjęta przez Zgromadzenie ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 18 grudnia 1979 roku została przyjęta, ratyfikowana i potwierdzona przez Polskę 18 lipca 1980 roku (Dz.U. z 1982 r. Nr 10, poz. 71). W preambule stwierdza się m.in., że państwa - strony Międzynarodowych Paktów Praw Człowieka - mają obowiązek zapewnić mężczyznom i kobietom równość praw w korzystaniu ze wszystkich praw gospodarczych, społecznych, kulturalnych, obywatelskich i politycznych oraz że dyskryminacja kobiet narusza zasady równości praw i poszanowania godności ludzkiej, stanowi przeszkodę do udziału kobiet na równi z mężczyznami w życiu politycznym, społecznym, gospodarczym i kulturalnym ich krajów, hamuje wzrost dobrobytu społeczeństwa i rodziny, a także utrudnia pełne rozwinięcie możliwości kobiet w służbie swoim krajom i ludzkości. W intencji twórców Konstytucji RP, kobieta i mężczyzna mają w szczególności równe prawo do kształcenia, zatrudnienia i awansów, do jednakowego wynagrodzenia za pracę jednakowej wartości, do zabezpieczenia społecznego oraz do zajmowania stanowisk, pełnienia funkcji oraz uzyskiwania godności publicznych i odznaczeń. Postanowienia o równości płci zawarte są w traktatach założycielskich Wspólnot Europejskich i Unii Europejskiej, uszczegółowione w dyrektywach i rozwinięte w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Szczególne znaczenie ma aktualnie realizacja postanowień Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, które znalazły swoje praktyczne przełożenie na Plan działania na rzecz równości kobiet i mężczyzn 2006-2010 (Komunikat Komisji Europejskiej do Rady, Parlamentu Europejskiego, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego oraz Komitetu Regionów, Bruksela, dnia 1.3.2006, KOM(2006)92 wersja ostateczna). Plan działania ... wykazał, że nierówność w zakresie wysokości płacy, pomimo obowiązywania krajowych ustawodawstw, jest trwałym zjawiskiem, a jego zmiana jest powolna, wynika z bezpośredniej dyskryminacji kobiet oraz nierówności strukturalnych. Próby uchwalenia ustawy o równości płci podejmowano w Sejmie trzykrotnie: poselski projekt ustawy o równym statusie kobiet i mężczyzn (druk 2217 z dnia 6.2.1997 r.), poselski projekt ustawy o równym statusie kobiet i mężczyzn (druk 569 z 5.5.1998 r.) i senacki projekt ustawy o równym statusie kobiet i mężczyzn (druk 1313 z dnia 20.01.2003 r.).

3. Odnotowano wpływ pism sprzeciwiających się likwidacji urzędów pocztowych w mniejszych miastach i w gminach wiejskich. Zainteresowanie tym problemem wyrażali zarówno mieszkańcy - klienci Poczty Polskiej, jak i jej pracownicy. Do protestu dołączyły się także władze samorządowe. Dla przykładu, pod protestem przeciwko likwidacji urzędów pocztowych regionu lubelskiego podpisało się 898 osób. Korespondenci podkreślali, że likwidacja placówek pocztowych utrudni dostęp do usług pocztowych, jak również przyczyni się do znacznego zmniejszenia miejsc pracy w regionie lubelskim. Apelowano o przemyślaną restrukturyzację i modernizację, a w razie potrzeby - o zaprzestanie tego procesu w obecnym kształcie. Powoływano się przy tym na raport Najwyższej Izby Kontroli z listopada 2009, gdzie tematem kontroli była działalność państwowego przedsiębiorstwa użyteczności publicznej "Poczta Polska", z uwzględnieniem przepływów finansowych i jakości świadczonych usług. Przypomniano, że Najwyższa Izba Kontroli negatywnie oceniła wówczas działalność Poczty Polskiej w okresie objętym kontrolą (lata 2006-2008 za III kwartał), m.in. z uwagi na niezapewnienie wymaganej powszechnej dostępności usług pocztowych. Korespondenci obawiają się pogorszenia się tej sytuacji w wyniku likwidacji kolejnych urzędów pocztowych. Podkreślają także, iż poczta w gminie pełni istotną rolę w życiu mieszkańców, a pod protestem podpisuje się wielu ludzi.

4. Klub Honorowych Dawców Krwi poruszył w swoim wystąpieniu m.in. kwestię potrzeby uświadamiania obywatelom konieczności wspierania działalności tego typu stowarzyszeń. Honorowe krwiodawstwo jest szczytną ideą, jednak jego promowanie wymaga nakładów finansowych, o czym nie zawsze pamiętają potencjalni sponsorzy. Krew, zebrana od honorowych krwiodawców jest niezastąpionym lekiem ratującym życie i zdrowie ludzkie. Wspieranie akcji charytatywnych klubów Honorowych Dawców Krwi to pomoc osobom niepełnosprawnym, dzieciom i osobom dorosłym - piszą w swoim liście honorowi krwiodawcy.

5. Pracownicy Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej zwrócili uwagę na drastycznie niskie wynagrodzenia, spychające ich poza margines społeczny i odbierające satysfakcję z wykonywanej pracy, oraz na zbyt niskie środki finansowe na sprawne funkcjonowanie stacji. Na podstawie ustawy z dnia 14 marca 1985 roku (t. jedn. Z 2006 r., Dz.U. Nr 122, poz. 851 z późn. zm.), Państwowa Inspekcja Sanitarna sprawuje nadzór sanitarny oraz podejmuje działania zapobiegające powstawaniu chorób, mogących zagrozić społeczeństwu. Pracownicy stanowią dobrze wykwalifikowaną kadrę, podnosząc na własny koszt swoje kompetencje. Podejmowane postępowania egzekucyjne wskutek zaniedbań ze strony kontrolowanych osób efektywnie pomnażają wpływy do Skarbu Państwa. Zła sytuacja materialna pracowników stacji oraz małe dotacje na działalność statutową stacji sanitarno-epidemiologicznych są przyczyną niezadowolenia tej grupy pracowniczej.

6. Z kolei pracownicy Straży Ochrony Kolei mocno protestują przeciwko zamiarowi przekształcenia ich formacji w policję kolejową, składającą się tylko z wybranych funkcjonariuszy SOK, uzupełnioną pracownikami ochrony - niedoświadczonymi w specyfice pracy na kolei, z czego zdają sobie doskonale sprawę złodzieje sieci trakcyjnej. SOK-iści podnoszą argumenty finansowe, jak również merytoryczne. Stoją na stanowisku, że przekształcenia powinny odbyć się na bazie dotychczasowej bazy zawodowej, technicznej i osobowej funkcjonującej służby Straży Ochrony Kolei.

7. Organy samorządu terytorialnego oraz stowarzyszenia lotników apelowali o odrzucenie przez Sejm weta Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej do ustawy o utworzeniu Akademii Lotniczej w Dęblinie, uchwalonej na 85 posiedzeniu Sejmu w dniu 25 lutego 2011 roku. Nadawcy wyrażali swoje głębokie zaniepokojenie decyzją Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej o zawetowaniu ustawy. Ustawa zakłada, że od 1 września 2011 roku, z połączenia Wyższej Szkoły Oficerskiej Sił Powietrznych w Dęblinie oraz Wojskowego Instytutu Medycyny Lotniczej w Warszawie ma powstać Akademia Lotnicza. Zasadniczym kierunkiem działalności uczelni ma być kształcenie specjalistów lotniczych na potrzeby Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Nadawcy wystąpień widzieli w Akademii kontynuatorkę chlubnych tradycji Szkoły Orląt. Pisano, że nowa formuła organizacyjna Akademii pomoże w pozyskaniu zasobów finansowych i materialnych, służących rozwojowi uczelni. Podnoszono również, że funkcjonowanie uczelni wpłynie korzystnie na rozwój lokalny, co ma istotne znaczenie dla województwa lubelskiego - jak pisano - najbiedniejszego i najsłabiej rozwiniętego regionu Polski. Apelowano, aby przy ponownym głosowaniu nad ustawą posłowie podtrzymali swoje stanowisko z 25 lutego, kiedy to aż 421 posłów głosowało za jej przyjęciem i odrzucili weto Prezydenta.

8. W załączeniu przedstawiono podstawowe dane statystyczne o rozpatrzonej korespondencji nadesłanej do Sejmu i jego organów w kwietniu 2011 roku.

Opracowała:
Bożena Wyszyńska
- główny specjalista

Współpraca:
Anna Michnowska
- młodszy specjalista
Ewa Pietrzak
- aplikant

Dane statystyczne:
Artur Gałązka
- naczelnik Wydziału Obsługi Baz Danych

Akceptował:
Zbigniew Piwoński
wicedyrektor
Biura Korespondencji i Informacji